Geceleri ölüler konuşur mezarlıklarda ve ben gecenin suskunluğunu yırtan bir çığlık olmalıyım. Sessiz sedasız bir köşede çürüyen cesedim ve nüfus dairesindeki kaydıma göre yapılan fuzuli bir mezarlık.

Ben insanım ve kendi kaderimi mademki kendim çizmeliyim o halde ölümü de ben belirlemeliyim. En güzel hazları tadarken gelmeli ölüm. Sıradan boş bir iş için şehirde koşuştururken bir arabanın altında kalmak veya kuru öksürükten gittiğim hastanede ölümcül bir hasta olduğumu öğrenip ölmek bana göre hiç değil, hele ki bir gece vakti bir köşede içkiden sızı bir serserinin elinde can vermek ya da bir eylemde polis kurşunlarına hedef olmak ya da bir maçın bitiminde sağa sola mebzul miktarda savrulan maganda mermilerine hedef olmak. Benim ölümüm böyle olmalı.

Hiç kimsenin bilemeyeceği ve ihbar edemeyeceği bir intihar. Öyle bir intihar ki, cesedim bile bulunamayacak hiçbir zaman. Benden geride kalacak olan tek şey olan cesedim kendi kendine çürüyecek hiç kimsenin bakamayacağı bir köşede.

Dinle beni okuyucu ve anla demeyeceğim çünkü anlamanı beklemiyorum.

Yazıya başlarken aşkın ve sevgilinin bir hulasasını yapmak ve son kelimelerimi toparlamak niyetinde idim ve şuan neler saçmaladığımı bilmiyorum. Hayatı da böyle yaşıyorum belki de. Ne istediğini bilmek fakat istediğine ulaşabileceğini zannettiğin ya da yalpalayarak adımlar atarken varmış olduğun son noktanın alakasız bir yer olduğunu anlamak.

Hayallerin peşinde sürüklenen bir insan, kendini hayattan ne kadar kurtarabilir ki. Hayatın acı gerçekleri (arabesk ile karşılaştığı an hayalleri parmakları arasından kayar gider. Geride kalan eli boş bir beden vardır artık. Parmakları arasından kaçarcasına giden sadece hayaller değil o insanın ruhudur…

Tavsiyelerim olacak sana okuyucu iyi dinle! Sözlerim kendisini bilge zanneden ihtiyarların kuru öğütleri değil. Hayatını dolu dolu yaşamış ve hayatı idrak etmiş bir insanın tecrübeleri değil. Beynini …………….nin duvarlarına vurmakta olan bir hayvanın çıkarmış olduğu hırlamalar diyebilirim ya da karanlıkta el yordamı ile hareket eden bir insanın sezgileri… Bana güvenme okuyucu seninde beynin vardır umarım! Sözlerimi oku anlamaya çalış. (anlayacağını pek sanmıyorum) Yeryüzünde yaşamaya değer ne kaldı ki… İnsanı yüce kılan bütün her şeyi çöe at diyor sana hayat ve sen hala yaşamak için mücadele ediyorsun. Yazık! Üzülüyorum haline. Yaşamak istediğin sevgi, dürüstlük, tutku, aşk belki de bir ütopya olabilir ve bunlar için mücadele etmek akıntıya karşı yüzmek gibidir. Fakat hayatı bir hayvan gibi yaşamaktan yine de onurludur ve akıntıya kapılı savrulmaktansa başaramayacak olsan bile mücadele etmek insanlıktır.

Bu kadar abukluk yeter. Artık niyetlendiğimi söylediğim şeyler ile ilgili birkaç kelime edip bitireyim artık şu işkenceyi. ( Ne garip mazoşistim galiba ben)

Hayatı boş verin, hayalleri de boş verin en iyisi vurun kendinizi bir kurşun ile beyninizden. ‘HAYAT YAŞANMAYA DEĞMEYECEK KADAR UCUZ… ÇABANIZA YAZIK’ Hepinizi davet ediyorum ölüme ….hadi…. e hadi….